فردوسی 

دوشنبه 06 اسفند 1397, 12:23:00
 


گرافی فردوسی شاعر (زندگینامه دانشمندان)

 

در زندگی نامه فردوسی اینگونه آمده است که : حکیم ابوالقاسم فردوسی در سال ۳۲۹ هجری قمری برابر با ۳۱۹ خورشیدی در روستای پاژ در شهرستان توس در خراسان متولد شد. نام او همه جا ابوالقاسم فردوسی شناخته شده‌ می باشد. نام کوچک او را در بن‌ مایه‌ های کهن‌ تر “حسن” نیز نوشته‌ اند. پدرش از دهقانان توس بود که ثروت و موقعیت قابل توجهی داشت. وی از همان زمان که به کسب علم و دانش می پرداخت، به خواندن داستان هم علاقه مند گردید.

 

چنان که می دانیم “دهقانان” یک طبقه از مالکان بودند که در دوره ی ساسانیان در ایران زندگی میکردند و یکی از طبقات اجتماعی فاصل میان طبقه کشاورزان و اشراف درجه اول را تشکیل میدادند و صاحب نوعی “اشرافیت ارضی” بودند.

 

زندگانی آنان در کاخهایی که در اراضی خود داشتند سپری میشد. آنها به وسیله ی “روستاییان” از آن اراضی بهره برداری می کردند و در جمع آوری مالیات اراضی با دولت ساسانی و سپس در عهد اسلام با دولت اسلام همکاری می نمودند و حدوداً تا زمان حمله مغول به تدریج بر اثر فتنه ها و آشوبها و تضییقات گوناگون از بین رفتند.

 

همانگونه که در زندگی نامه فردوسی آمده است، آغاز زندگی او هم‌ زمان با گونه‌ ای جنبش نوزایش در میان ایرانیان بود که از سدهٔ سوم هجری شروع شده و دنباله و اوج آن به سدهٔ چهارم رسید و گرانیگاه آن خراسان و سرزمین‌ های فرارود بود.

 

در درازنای همین دو سده تعداد چشمگیری از سرایندگان و نویسندگان پدید آمدند و با آفرینش ادبی خود زبان پارسی دری را که توانسته بود در برابر زبان عربی پایدار بماند، توانی روزافزون بخشیدند و به صورت زبان ادبی و فرهنگی درآوردند. فردوسی از همان روزگار کودکی در حال مشاهده کوشش‌ های مردم پیرامونش برای پاسداری ارزش‌ های دیرینه بود و خود نیز در چنان زمانه و زمینه‌ ای پا به پای بالندگی جسمی به فرهیختگی رسید و رهرو سخت‌ گام همان راه شد.

 

ابوالقاسم فردوسی که بود,اشعار فردوسی,بیوگرافی فردوسی


زندگینامه فردوسی – ابوالقاسم فردوسی که بود؟

 

درباره دوران کودکی و نوجوانی فردوسی نه خود شاعر سخنی گفته و نه در بن‌ مایه‌ های کهن جز افسانه و خیال‌ بافی چیزی به چشم میخورد. با این حال از دقت در ساختار زبانی و بافت تاریخی – فرهنگی شاهنامه، میتوان این را دریافت که فردوسی در دوران پرورش و بالندگی خویش از راه مطالعه و ژرف‌ نگری در سروده‌ ها و نوشتارهای پیشینیان خویش سرمایهٔ کلانی اندوخته که بعدها دست‌ مایهٔ او در سرایش شاهنامه شده‌ است. همچنین از شاهنامه و زندگی نامه فردوسی اینگونه میشود برداشت کرد که فردوسی با زبان عربی و دیوان‌ های شاعران عرب و نیز با زبان پهلوی آشنا بوده‌ است.

 

زندگینامه فردوسی – سرودههای فردوسی

 

کودکی و جوانی فردوسی در زمان سامانیان سپری شده است. شاهان سامانی از دوستداران ادب فارسی بوده اند. آغاز سرودن شاهنامه را بر پایهٔ شاهنامه ابومنصوری از زمان 30 سالگی فردوسی میدانند اما با مطالعه زندگی نامه فردوسی میتوان اینچنین برداشت نمود که او در جوانی نیز به سرایندگی می پرداخته‌ است و چه بسا سرودن داستان های شاهنامه را در همان زمان و بر پایهٔ داستان‌ های کهنی که در داستان‌ های گفتاری مردم جای داشته‌ اند، آغاز نموده‌ است. از میان داستان های شاهنامه که گمان میرود در زمان جوانی وی گفته شده باشد میتوان داستانهای بیژن و منیژه، رستم و اسفندیار، رستم و سهراب، داستان اکوان دیو و داستان سیاوش را نام برد.

 

فردوسی پس از آگاهی یافتن از مرگ دقیقی توسی و نیمه‌ کاره ماندن گشتاسب‌ نامه سرودهٔ او (که به زمانهٔ زرتشت می پردازد)، به نگاشته شدن شاهنامه ابومنصوری که به نثر بوده و بن‌ مایهٔ دقیقی توسی در سرودن گشتاسب‌ نامه بوده‌ است پی برد و به دنبال آن به بخارا، پایتخت سامانیان “تختِ شاهِ جهان” رفت تا آن را پیدا کند و بازمانده آن را به شعر در آورد. فردوسی در این سفر “شاهنامهٔ ابومنصوری” را نیافت اما در بازگشت به توس، امیرک منصور، که از دوستان فردوسی بوده‌ است و “شاهنامه ابومنصوری” به دستور پدرش ابومنصور محمد بن عبدالرزاق یکپارچه و نوشته شده بود، نسخه‌ ای از آن را در اختیار فردوسی نهاد.

 

بیوگرافی فردوسی شاعر,حکیم ابوالقاسم فردوسی زندگینامه,زندگی نامه فردوسی

 

شاهنامه پرآوازه‌ ترین سرودهٔ فردوسی و یکی از بزرگترین نوشته‌ های ادبیات کهن پارسی است. فردوسی سرودن شاهنامه را بر پایهٔ نوشتار ابومنصوری در حدود سال۳۷۰ هجری قمری شروع کرد و سر انجام آن را در تاریخ ۲۵ سپندارمذ سال ۳۸۴ هجری قمری (برابر با ۳۷۲ خورشیدی) با این بیت‌ ها به انجام رساند:

 

سر آمد کنون قصهٔ یزدگرد به ماه سفندارمذ روز ارد

 

ز هجرت سه صد سال و هشتاد و چار به نام جهان داور کردگار

 

این ویرایش نخستین شاهنامه بود و فردوسی نزدیک به 20 سال دیگر در تکمیل و تهذیب آن کوشید. این سالها هم زمان با برافتادن سامانیان و برآمدن سلطان محمود غزنوی بود. فردوسی در سال ۳۹۴ هجری قمری (برابر با ۳۸۲ خورشیدی) در سن 65 سالگی بر آن شد که شاهنامه را به سلطان محمود اهدا کند، و از این رو دست به کار تدوین ویرایش تازه‌ ای از شاهنامه شد. فردوسی در ویرایش دوم، بخش‌ های مربوط به پادشاهی ساسانیان را تکمیل نمود. پایان ویرایش دوم شاهنامه در سال ۴۰۰ هجری قمری در 71 سالگی فردوسی بوده‌ است:

 

چو سال اندر آمد به هفتاد و یک همی زیر بیت اندر آرم فلک

ز هجرت شده پنج هشتاد بار به نام جهان داور کردگار

 

فردوسی شاهنامه را در شش یا هفت دفتر به دربار غزنه نزد سلطان محمود فرستاد. به گفته خود فردوسی، سلطان محمود “نکرد اندر این داستانها نگاه” و پاداشی هم برای وی نفرستاد. از این رویداد تا پایان زندگانی، فردوسی قسمت های دیگری نیز به شاهنامه افزود که بیشتر در گله و انتقاد از محمود و تلخ‌ کامی سراینده از اوضاع زمانه بوده‌ است. در روزهای پایانی زندگی فردوسی از سن خود دو بار یاد کرده، و خود را 80 ساله و جای دیگر 76 ساله خوانده‌ است.

 

زندگی نامه فردوسی شاعر,زندگی نامه فردوسی شاعر بزرگ ایرانی,زندگینامه دانشمندان


زندگینامه فردوسی – آرامگاه فردوسی در شهر توس

 

محمد امین ریاحی، با درنگریستن در زندگینامه فردوسی و گفته های وی از سن و ناتوانی خود، این گونه نتیجه‌ گیری کرده‌ است که فردوسی می بایست پس از سال ۴۰۵ هجری قمری و پیش از سال ۴۱۱ هجری قمری از جهان رفته باشد.

 

پس از مرگ، واعظ طبرستان به دلیل شیعه بودن ابوالقاسم فردوسی از به خاکسپاری پیکر فردوسی در گورستان مسلمانان جلوگیری نمود و به ناچار در باغ خود وی در توس به خاک سپرده شد. آرامگاه فردوسی بین سالهای ۱۳۰۷ تا ۱۳۱۳ به دستور رضا شاه بازسازی شد.

 

زندگینامه فردوسی – مذهب فردوسی

 

بر اساس ابیاتی در خود شاهنامه و همچنین با مطالعه زندگی نامه فردوسی و منابع اولیه‌ای چون آثار نظامی عروضی و نصیرالدین قزوینی، فردوسی یک مسلمان شیعه بوده است، ولی برخی از پژوهشگران اخیراً در مورد مذهب وی و شاخهٔ شیعی آن اظهار تردید کرده‌ اند.

 

بزرگداشت و گرامیداشت فردوسی

 

در ایران روز ۲۵ اردیبهشت به نام روز بزرگداشت فردوسی نامگذاری شده‌ است هر سال در این روز آیین‌ های بزرگداشت فردوسی و شاهنامه در دانشگاهها و نهادهای پژوهشی برگ

استفاده از انرژی های نو بجای سوخت های فسیلی 

چهارشنبه 10 بهمن 1397, 10:19:00
 
انرژی‌های نو به جای سوخت‌های فسیلی 

گازهای گلخانه‌ای به عنوان عامل اصلی تغییرات اقلیمی معرفی شده‌اند. دی‌اکسید‌کربن، متان، بخارآب و ازن مهم‌ترین گازهای گلخانه‌ای هستند.
تصویر انرژی‌های نو به جای سوخت‌های فسیلی
منابع اصلی تولید این گازها سوزاندن سوخت‌های فسیلی، تغییرکاربری زمین (تبدیل جنگل‌ها و باتلاق‌ها به زمین‌های کشاورزی یا مناطق مسکونی)، ساخت و ساز و فعالیت‌های عمرانی و کشاورزی است. برای مثال، فرآیند تولید فولاد و استفاده از سیمان موجب تولید دی‌اکسید‌کربن می‌شود و جالب است بدانید میزان دی‌اکسید‌کربن تولید شده ناشی از استفاده از سیمان در کشور چین، از کل دی‌اکسیدکربن تولید شده توسط کشورهای صنعتی مانند ژاپن یا آلمان بیشتر است! همچنین دامپروری یکی دیگر از عوامل تولید گازهای گلخانه‌ای بخصوص متان است. هر چند میزان تولید متان بسیار کمتر از دی‌اکسید‌کربن است، اما اثرات گلخانه‌ای آن ده‌ها برابر بیشتر از دی‌اکسید‌کربن است.
 
مهم‌ترین بخش تلاش‌های جهانی برای مقابله با تغییرات اقلیمی و کند کردن آن کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای (بخصوص دی‌اکسید کربن) است. افزایش بهره‌وری، کاهش مصرف، ذخیره‌کردن دی‌اکسید‌کربن و کاهش وابستگی به سوخت‌های فسیلی از جمله راهکارهای مورد استفاده در این زمینه است. با وجود این، تلاش برای یافتن جایگزین‌های مناسب سوخت‌های فسیلی اصلی‌ترین و موثرترین روش است. ما برای تولید برق، تولید نیروی پیشران وسایل نقلیه، گرمایش و سرمایش از سوخت‌های فسیلی استفاده می‌کنیم.
 
دوران بازنشستگی سوخت‌های فسیلی نزدیک است

 

 

همواره یکی از مهم‌ترین علت‌های یافتن جایگزین برای سوخت‌های فسیلی پایان یافتن آنها تا پیش از پایان قرن بیست و یکم است اما باید به این نکته توجه کرد که هرچند شاید منابع متعارف سوخت‌های فسیلی در چند دهه آینده کاهش چشمگیری پیدا کنند، اما منابع متعارف این سوخت‌ها می‌توانند تا قرن‌ها انرژی مورد نیاز بشر را تأمین کنند. گاز رُست (شِیل گَس)، ماسه نفت آلود (تار سند)، هیدرات متان و گازی سازی زغال‌سنگ (روشی برای استخراج انرژی زغال‌سنگ از اعماق زمین) از جمله این منابع هستند. برای نمونه منابع هیدرات متان دست‌کم تا 300 سال و منابع گازی سازی زغال سنگ تا 1000 سال آینده می‌توانند جوابگوی نیازهای ما باشند. کشور ما نیز در دریای عمان دارای ذخایر هیدرات متان است. به همین علت بهتر است با در نظر گرفتن عواقب هولناک ناشی از تغییرات اقلیمی هدف اصلی خود در یافتن جایگزین برای سوخت‌های فسیلی را نجات دادن کره زمین و دیگر انسان‌ها در نظر بگیریم.
 
وسایل نقلیه سبز
حمل و نقل یکی از منابع اصلی تولید گازهای گلخانه‌ای است. دو روش اصلی برای رفع وابستگی به سوخت‌های فسیلی برای تامین انرژی مورد نیاز وسایل نقلیه استفاده از انرژی الکتریکی و سوخت‌های زیستی است. بسیاری از شرکت‌های معروف خودروسازی جهان از جمله فورد، نیسان، تویوتا، هوندا، جنرال موتورز، بی‌ام دبلیو و تسلا موتورز در چند سال گذشته نمونه‌های مختلفی از خودروهای سبز را به بازار عرضه کرده‌اند. سوخت زیستی، هیدروژن، خودروهای الکتریکی دارای پیل سوختی، و خودروهای الکتریکی دارای باتری از روش‌های مورد استفاده این شرکت‌ها هستند هر چند استفاده از خودروهای الکتریکی دارای باتری رایج‌ترین روش است. جدی‌ترین تلاش صورت گرفته در کشور برای استفاده از خودروهای سبز از سوی شهرداری تهران صورت گرفته که در نظر دارد موتورسیکلت‌ها، اتوبوس‌ها و تاکسی‌های برقی را به طور گسترده جایگزین همتایان بنزینی و دیزلی آنها کند. سوخت‌های زیستی گزینه مناسب برای وسایل نقلیه‌ای مانند کشتی‌ها و هواپیماها هستند.
 
تولید الکتریسیته از طریق انرژی‌های نو

 

 
 
انرژی خورشیدی، انرژی بادی، انرژی زمین گرمایی، انرژی امواج و جزر و مد، زیست توده، شکافت هس
ته‌ای و گداخت هسته‌ای از جمله روش‌هایی هستند که به عنوان جایگزین سوخت‌های فسیلی برای تولید برق پیشنهاد شده‌اند. هر کدام از این روش‌های مزایا و معایب و طرفداران و مخالفانی دارند. در این بین، انرژی‌های بادی و خورشیدی بیش از دیگر روش‌ها مورد استقبال قرار گرفته‌ و در بیشتر کشورهای جهان حتی کشورهای فقیر و در حال توسعه میزان استفاده از آن رو به افزایش است. از انرژی خورشیدی به دو روش عمده می‌توان بهره گرفت؛ سلول‌های خورشیدی و نیروگاه‌های حرارتی که از سلول‌های خورشیدی به علت سهولت بهره‌برداری، بیشتر استفاده می‌شود. برای مثال در مناطقی که به علت وجود موانع طبیعی یا جنگ، برق‌رسانی به آنها به وسیله شبکه انتقال برق مشکل است، برق مورد نیاز را می‌توان با استفاده از سلول‌های خورشیدی تأمین کرد. مشکل اصلی انرژی‌های بادی و خورشیدی این است که نمی‌توان همواره از آنها استفاده کرد؛ چون وزش باد متوقف می‌شود و خورشید غروب می‌کند یا آسمان ابری می‌شود. انرژی‌های زمین گرمایی، امواج دریا، جزر و مد و برق‌آبی این مشکل را ندارند و در تمام 24 ساعت شبانه‌روز و 7 روز هفته به طور پیوسته برق تولید می‌کنند اما این روش‌ها مشکلات دیگری دارند. استفاده از امواج دریا و جزر و مد برای کشورهایی که در خشکی محصور هستند غیرممکن است. از طرفی کشورهایی نیز که دارای مرز آبی هستند ممکن است شرایط مطلوب از جمله ارتفاع موج مناسب را نداشته باشند. بهره‌گیری از انرژی زمین گرمایی نیز فقط برای کشورهایی مقدور است که در مکان جغرافیایی مناسبی مانند کنار آتشفشان‌ها یا صفحات پوسته زمین قرار گرفته باشند. کمبود آب به علت خشکسالی‌های متوالی و اثرات نامطلوب زیست‌محیطی از مواردی است که کاربرد سدها را محدود می‌کند. کشور ما از معدود کشورهایی است که می‌تواند از اکثر این روش‌ها استفاده کند. نیاکان ما از گذشته‌های دور از انرژی بادی و انرژی آب جاری برای آسیاب کردن غلات یا پمپاژ آب استفاده می‌کردند. با وجود این در حال حاضر بجز تولید برق به روش برق‌آبی ـ که آن هم به علت کاهش بارندگی‌ رو به کاهش است ـ استفاده قابل توجهی از انرژی‌های نو نمی‌شود. بیشتر فعالیت‌های صورت گرفته در این حوزه در قالب کارهای پژوهشی و در مقیاس کوچک صورت گرفته است.
 
تولید انرژی و مصرف آب
هر روز بخش‌های بیشتری از جهان با کاهش بارندگی و خشکسالی روبه‌رو می‌شود. از این رو، در نظر گرفتن میزان آب مصرف شده برای تولید انرژی از عوامل مهمی است که هنگام انتخاب روش تولید انرژی باید به آن توجه کرد. در نیروگاه‌های حرارتی با تولید گرما به وسیله نور خورشید، انرژی گرمایی درون زمین، سوزاندن سوخت‌های فسیلی یا زیست توده، شکافت یا گداخت هسته‌ای آب به بخار تبدیل می‌شود و سپس بخار آب توربین‌ها را می‌چرخاند. چرخیدن توربین باعث چرخیدن ژنراتور و در نتیجه تولید برق می‌شود. در این روش تولید برق، آب نقشی کلیدی دارد. تولید سوخت‌های زیستی از جمله اتانول و بیودیزل نیز به آب فراوانی برای کشت گیاهانی مانند ذرت نیاز دارد. همچنین در صورت وقوع خشکسالی‌های شدید و متوالی تولید الکتریسیته به روش برق‌آبی نیز ممکن نخواهد بود؛ این مشکلی است که در چند سال گذشته ایالت کالیفرنیای آمریکا که با یکی از سخت‌ترین خشکسالی‌های خود مواجه است، با آن دست به گریبان است.
 
پیش به سوی استفاده از انرژی خورشیدی

یکی از مزیت‌های بزرگ انرژی باد و سلول‌های خورشیدی بخصوص برای کشورهای خشکی مانند ایران نیاز نداشتن به آب برای تولید برق است. با توجه به کاهش منابع آب کشور در سال‌های اخیر و قرار گرفتن شرایط آب بسیاری از استان‌ها در وضعیت تنش آب و بهره‌مندی بیشتر استان‌ها از نعمت تابش آفتاب، تغییر الگوی مصرف انرژی به سوی استفاده بیشتر از منابع انرژی‌های نو و بویژه انرژی خورشیدی باید در دستور کار قرار گیرد.
 
در این زمینه ابتدایی‌ترین کار می‌تواند طراحی پنجره‌های بزرگ‌تر برای آپارتمان‌ها و دفاتر کار باشد. معماری ساختمان‌ها می‌تواند به گونه‌ای انجام شود که از حداکثر نور خورشید برای روشنایی واحدهای ساختمان در روز استفاده شود. به این ترتیب ضمن بهره‌گیری از حداکثر روشنایی آفتاب در طی روز، از انرژی برق برای روشنایی اتاق‌ها در روز کمتر استفاده خواهد شد و در مجموع لامپ‌های گرمازای کمتری که برای تولید برق‌شان انرژی زیادی مصرف شده روشن خواهد شد. همین می‌تواند گام کوچک ما برای محدود کردن منابع تولیدکننده گرما در سیاره‌مان باشد.

تکالیف خلاق 

دوشنبه 01 بهمن 1397, 12:01:00

تصاویر کرسی های جدید و قدیم 

دوشنبه 24 دی 1397, 09:04:00

کرسی 

دوشنبه 24 دی 1397, 09:02:00
 
ساختار کرسی
جعفر شهری در کتاب طهران قدیم می نویسد کرسی از میز یا چهارپایه‌ای چوبی به اندازه ۱x۱ متر و گاهی مستطیلی شکل تشکیل شده‌است که حدود سه وجب بلندی دارد. روی آن را با لحافی بزرگ در اندازه‌های حدودی ۴x۴ یا ۷x۷ متر می‌پوشانند تا گرمای حاصل از منقل از زیر میز خارج نشده و به هدر نرود. سپس روی لحاف را با جاجیم، ترمه یا چادر شب سفیدی تزئین کرده و به تناسب بزرگی و کوچکی کرسی، یک مجمعه‌ یا سینی مسی برای قرار دادن چراغ، سماور، ظرف میوه و سایر خوراکیها روی آن قرار می‌‌دهند. برای نشستن و خوابیدن سافراد دور کرسی معمولاً از چند متکا، بالش و پشتی استفاده می‌شود.[۱]
 
تشک پای کرسی معمولاً کوتاهتر اما پهن‌تر از تشک معمولی است، به‌طوری‌که با قرار گرفتن در چهار طرف کرسی، لبه‌های آن روی هم نیفتاده و ناهموار و ناراحت نباشد.
 
گذاشتن کرسی در روز و ساعتی سعذ انجام میشد و بزرگ خانواده باید در آن شب با پاکتی شیرینی وارد خانه می‌شد.
 
از نمونه‌های نوین کرسی می‌توان به کرسی نفتی و کرسی برقی اشاره کرد. به‌طور سنتی، برای گرم‌کردن کرسی از بخاری‌های زغالی استفاده می‌کردند، ولی با پیشرفت فناوری، به‌تدریج استفاده از بخاری برقی نیز رایج شد.[۲]
 
آتش کرسی
در زیر این میز و تشکیلاتی که وصفش رفت، یک منقل قرار می‌‌گیرد که حرارت مطبوع زیر کرسی را تأمین می‌کند. آماده کردن آن به‌طور سنتی روشی مخصوص به خود را داشته‌است: ابتدا ته و درزهای منقلی را با گچ خیس کرده کاملاً می‌پوشاندند. سپس داخل آن را خاکستر الک کرده می‌ریختند و وسط خاکسترها را گود کرده، خاکه زغال ریخته، آتش زغال می‌گذاشتند و باد می‌زدند تا آتش زغال به خاکه زغال‌ها برسد. سپس به آهستگی و ملایمت روی آن‌ را با کفگیر خاکستر داده، خاکسترهای دور منقل را به دور خاکه‌ها و آتش رو برگردانده، فشرده و صاف می‌کردند. سپس منقل را برای از بین رفتن بوی زغال مدتی در فضای آزاد باقی گذاشته و سپس زیر کرسی قرار می‌دادند. هر چند ساعت یکبار یک لایه از خاکستر روی آن را پس زده، آتشش را تند می‌کردند. این روش آتش کردن مخصوص اولین منقلی بود که زیر کرسی قرار داده می‌شد. از اینجا به بعد، هربار منقل را "خاکه رو خاکه" می‌کردند. به این ترتیب که آتش باقیماندهٔ ته منقل را با خاک‌انداز برداشته، خاکه تازه در منقل ریخته، آتش را مجدداً رویش می‌ریختند و خاکستر می‌دادند[۳].
 
یک روش دیگر برای تهیهٔ آتش گلوله‌ای بود که از خاکه زغال تهیه می‌شد. به این ترتیب که در تابستان خاکه زغال‌ها را در طشت آبی می‌ریختند، شنهای آن که ته‌نشین می‌شد، زغال‌های روی آب مانده را جمع می‌کردند و با دست به شکل گلوله‌هایی سفت و فشرده مانند کوفته برنجی درآورده و در آفتاب خشک می‌کردند. سپس در زمستان دو سه تا از این گلوله‌ها را در اولین آتش در ته منقل گذاشته، رویش را خاکه و آتش می‌دادند و باقی مراحل به شکل مذکور اجرا می‌شد[۳].
 
چاله کرسی
چاله کرسی معمولاً در میان خانواده‌های بی‌بضاعت که توانایی تهیه منقل را نداشتند مرسوم بود، که البته شرط آن هم داشتن اتاقی بود که «زیر پر» باشد و بتوان در آن چاله‌ای کَند. این چاله را در محل مورد نظر می‌کندند، دورش را گچ کشیده و صاف می‌کردند و آتش را در آن درست کرده، کرسی را رویش برمی‌گرداندند. (در این روش لازم بود که میز کرسی بر روی پایه‌های کناری بالا زده شود و پس از آماده شدن آتش سر جای خود قرار گرفته و به اصطلاح برگردانده شود). از آنجایی که این شیوه بیشتر به کار فقرا می‌آمد و این خانواده‌ها توانایی دو جا آتش روشن کردن را نداشتند، از آتش کرسی برای پخت غذا نیز استفاده می‌کردند، به این صورت که از داخل به وسط سقف کرسی قلابی نصب می‌کردند و دیزی آبگوشت خود را که غذای هرروزه ایشان بود بر آن آویخته، همان زیر کرسی آن را می‌پختند[۳].
 
استفاده از چاله کرسی در بسیاری از خانواده به خاطر فقر مالی نبوده و نیست بلکه چاله کرسی را به این منظور حفر می‌کردند که منقل یا ظرف مخصوص زغال کرسی ( استنبلی ) را داخل آن قرار می دادندو این باعث می‌شود موقع قرار دادن پا در زیر کرسی بامنقل و آتش برخورد نکند .
 
فواید کرسی
کرسی بدن ما را از پایین داغ نگه می دارد ، یعنی همان جایی که خون های سرد (بلغم و سودا) میل به ماندن در آنجا را دارند. این خون ها آنجا تجمع می کنند، گاهی آنقدر رسوب می کنند که بیماری هایی مانند زخم های دیابت و … را پدید می آورند.
 
کرسی باعث می شود این خون های سرد در جریان بدن فعال شده و به جاهای دیگر رفته و اصطلاحاً رسوب نکنند.[۴]
 
جایگاه کرسی در فرهنگ ایرانی
در فرهنگ و سنت ایرانی کرسی چیزی بسیار فراتر از یک دستگاه گرم‌کننده است و به عنوان یکی از لوازم فرهنگ سنتی جایگاهی خاطره‌انگیز و نوستالژیک دارد، به این سبب که حرارت دلچسب، بی‌نظیر و تنبلی آورش اعضاء خانواده را گرد هم می‌آورد که آن‌ها با خوردن خوراکیهای زمستانی و شنیدن حکایات پدر بزرگ و مادربزرگ زمستان را سپری می‌کردند[۳]. در جشن‌های سنتی ایرانیان همچون شب یلدا و نوروز کرسی نقشی برجسته در جمع‌ کردن اعضای خانواده به دور یکدیگر داشته‌است.[۵]
 
جای نشستن افراد در کنار کرسی به نقششان در خانواده مرتبط است. معمولاً جایگاه بزرگسال‌ترین فرد خانواده آن پله‌ای از کرسی است که دورترین فاصله را از درِ اتاق دارد، و جایگاه خردسالان جایی است که نزدیکتر به درِ اتاق است.
 
معمولاً در خانه‌های طبقه متوسط و اعیان دو کرسی موجود بود، یکی برای اهل خانه در یک اتاق و دیگری در اتاق پذیرایی برای مهمانان قرار داده می‌شد[۳].
 
خطرات کرسی
مهمترین خطر کرسی، خفگی بر اثر گاز مونوکسید کربن حاصل از زغال نیم‌سوز است که در اصطلاح عامیانه آن را دودی‌شدن می‌گویند.
 
سوختگی پا نیز از خطرات دیگرِ کرسی است.
 
اصطلاحات مرتبط به کرسی
پله: به هریک از چهار ضلع کرسی یک پلۀ کرسی گفته می‌شود.
چالۀ کرسی: گودالی است برای نهادن زغال‌های آتشین که در زیر کرسی و در نقطۀ میانیِ آن قرار دارد.
لحاف‌کرسی: لحاف ضخیم روی کرسی
روکرسی: پارچه‌ای که روی لحاف‌کرسی گذاشته می‌شود تا آن را از لکه‌های مواد غذایی محافظت کند.
ساختارهای وابسته

معرفی کتاب 

دوشنبه 12 آذر 1397, 12:42:00

کتاب اوریگامی آسان 

چهارشنبه 30 آبان 1397, 10:13:00

نمونه سوال علوم فصل دوم 

یکشنبه 29 مهر 1397, 09:21:00

صفحه 1 از 3 1 2 3 > >>